اگر این رود بداند که من چقدر بی چراغ از چَم و خَم این شب ِ خسته گذشته ام به خدا عصبانی می شود می رود ماه را از آسمان می چیند . اگر این ماه بداند که من چقدر بی آسمان و ستاره زیسته ام یعنی زندگی کرده ام ... ، اگر این پرستو بداند که من چقدر تو را دوست می دارم به خدا زمین از رفتن ِ این همه دایره باز ... باز می ماند. چه دیر آمدی حالای صدهزار ساله ی من! من این نیستم که بوده ام او که من بود آن همه سال رفته زیر سایه ی آن بید بی نشان مُرده است . |سید علی صالحی پ.ن: چیزهایی هست برای نگفتن ...

وقتی کوچیک بودم و مامانم منو می برد حسینیه خیلی دلم می گرفت که چراغارو خاموش می کردن . دلم می خواست بذارن همه جا روشن باشه تا من بتونم همه رو ببینم . امشب وقتی همه ی چراغای هیئت رو خاموش کردن و به یه نقطه خیره شدم و اشکام مث بارون صورتمو شست ، دلم می خواست تا مدت ها بذارن چراغا خاموش باشه . دوست داشتم توی تاریکی به تو فکر کنم . امشب شبی ست از همه شب ها سیاه تر / تنهاتر از همیشه ام ای شاه بی سپاه / امشب به نوحه خوانی ات از هوش رفته ام / از تار ِ وای وای ام و از پود ِ آه آه ...

• برسد به دست ِ حضرت ِ دلبر (عج) ؛

حوِّل قلوبنا به بکاءُ علی الحسین ...

این یک اعتراف نامه است : 1. تازگی ها از بی نوبتی خوشم آمده . از این که توی صف نایستم . از این که آن آقای مسئول ، نمی دانم از کجا مرا می شناسد و کارتم را بی معطلی از زیر شیشه می گیرد و می گذارد برای اقدام . نمی دانم آن قسمت از مغزم که مسئول رعایت نوبت بوده است چرا اینهمه خسته شده و به پشت خوابیده و دارد سوت می زند و می خندد. 2. بگویند به چیت می نازی؟ می گویم به «بی حاشیه بودنم!» من قلب و فکر خلوتی دارم . در ارتباط با کسی از آن چه در عموم تعریف میشود فراتر نمی روم . به تلفن های بی وقت و خنده های مشکوک و رنگ چشم این یکی و بوی عطر آن یکی کار ندارم . جواب سوال های نامربوط را

کاش خدا تو را به دیوار مهربانی اش می آویخت ، و من از همه زودتر برت می داشتم ...

دیروز رفتم دیدن ِ پاییز . دیروز ظهر . وقتی بچه مدرسه ای ها تعطیل شده بودن . بگم پاییز دیروز منو گرفته بود و دلم داشت همه چیز رو به یادم میاورد یا بگم وقتی پاهام رو به عمد میذاشتم روی برگای زرد ِ خواسته نشده از طرف درخت ، سعی داشتم فکر کنم روزی که منم دست پسرمو بگیرم و موهاشو به هم بریزم و با هم از اولین روز مدرسه حرف بزنیم ، حتما حال ِ محزون ِ بی درمون ِ این روزام ، رفته که بره ... دیروز غروب وقتی رسیدم خونه و کفشامو از توی پاهای داغم کشیدم بیرون تصمیم گرفتم زندگی رو از بالا ببینم . شاید چند متر پایین تر از جایی که خدا وایساده . اینطوری ممکنه دیگه از توی دسته ی آ